Back to home
in Dear Diary, Europa, Frankrijk

Dear diary: De Franse luikjes en hun geheimen

  • november 2, 2020
  • By Laura
  • 1 Comments

Soms vind ik het leuk om mijn ervaring, mijn gedachten op te schrijven. Niet alleen tips en tricks. Door Dear Diary neem ik je mee in mijn wereld. Deze keer: op vakantie in Europa. Het stond weer op ons lijstje, nadat we de afgelopen tijd meer gereisd hebben buiten Europa, vooral in Azië. Maar ons continent heeft zoveel te bieden, dat je dat soms wel even vergeet. Dus in juli hebben we beide een maand vrij genomen, om te kamperen. Onze eerste bestemming is Frankrijk, het land van de stille dorpjes met de welbekende gekleurde Franse luikjes.

Middle of nowhere
Ik ben een groot fan van Parijs, waar ik een aantal keer ben geweest. Aangezien ik hier niet lang geleden ben geweest, heb ik de smaak weer te pakken en wil ik naar Frankrijk. De stad is alleen wel echt heel iets anders dan het platteland. Onze eerste camping zit dan ook in de “middle of nowhere”, tussen de akkers. Op een kilometer afstand van de camping ligt een dromerig dorpje, bovenop een heuvel waar een kerk bovenuit steekt. Het is ontzettend warm vandaag  en toch besluiten we om even een rondje te gaan lopen, om -lekker degelijk- de buurt te verkennen.

Rust en stilte
We zijn nog maar net het pad vanaf de camping naar beneden gelopen en ik voel al een eerste zweetdruppel over mijn voorhoofd lopen. Pff, zucht ik. Dit is toch altijd even wennen. We lopen het dorpje in en passeren de oude huizen met hun gekleurde luiken. Ze zijn allemaal gesloten. De felblauwe, de roze, de grote en de kleine luiken. We stoppen met praten om te luisteren of er ergens geluid komt van achter die Franse luikjes. Ergens horen we een televisie aan staan, maar verder niets. Alleen serene rust.

Spookdorp
Dit kleine dorp heeft een theater en een café, maar we zien niemand. Gek, want het is vrijdagavond. Zijn we in een spookdorp beland? De straten zijn schoon en we zien geen overvolle brievenbussen. We zien zelfs nergens een “te koop”-bordje staan. Bovenop de heuvel, in het midden van het stadje, staat een klein kasteel. Ongelofelijk goed onderhouden en overal staan bloembakken met bloemen in bloei. Voor het kasteel staan vier auto’s geparkeerd en bij de ingang staat een groot hek met een camera. Het lijkt me duidelijk dat hierbinnen mensen zijn, maar weer horen we niets. Terwijl we uitrusten op een muurtje voor een huis, sluit iemand de luiken -die net nog op een kiertje stond-. Goh, is onze conclusie, ze houden hier echt van rust.

Vervallen huizen
We lopen verder, terug richting camping. De straat loopt naar beneden en aan beide kanten staan huizen. Het ene huis is nog meer vervallen dan het ander. Soms horen we een hond blaffen, wanneer we een huis passeren. Het enige teken van leven. Ondertussen fantaseren we over wat er plaatsvindt achter de gesloten Franse luikjes.

Achter de luikjes
Op de camping maken we een praatje met de Nederlandse eigenaar. Die hier samen met met zijn Brabantse vrouw twaalf jaar geleden is komen wonen. Destijds met twee kinderen, nu zijn het er vijf. Want ja, ruimte zat. Hij heeft een bouwbedrijf opgezet en de camping is meer “voor erbij”. Hij heeft een oude boerderij gekocht met een aantal andere gebouwen erbij, op zo’n 8 hectare grond. 

Niet eens warm water
De vorige eigenaar bewoonde eigenlijk alleen nog de vervallen boerderij en ’s winters -om zich warm te houden- zat hij met kranten onder zijn trui bij de open haard. Kan je je dit voorstellen? Een enorm terrein hebben, meerdere gebouwen en alleen één kamer is bewoonbaar. De huidige eigenaar vertelt dat je dit veel ziet in de Franse dorpen. Mensen hebben het geld niet om hun huis te onderhouden en soberheid is iets wat heel gewoon is. Zo kwam hij een aantal jaar geleden bij een vrouw thuis, die een douche wilde laten installeren. Niet omdat die van haar verouderd was, maar simpelweg omdat ze er geen had. Daarnaast had ze niet eens warm water. En voor het eerst in haar huis -waar ze woonde met haar 17-jarige dochter- heeft zij een douche en warm water. 

Vergrijzing
We praten verder met de eigenaar en die zegt dat de meeste jongeren zijn vertrokken naar de stad. De vergrijzing. Grotendeels wonen er in de dorpen grotendeels alleen nog maar ouderen. Aangezien Frankrijk een stuk groter is dan Nederland, kan je je voorstellen dat je niet op en neer reist vanuit je dorp naar de grote stad. Nu hij het zegt, ik heb alleen maar oudere mensen gezien op straat. Zal het dan daar door komen? De Franse luikjes en de geheimzinnige bewoners erachter, ik vind het maar een mysterie. Maar ja, dromerig is het wel.

Wanneer je niet alleen je tips wil delen, maar liever een verhaal. Zo is Dear Diary ontstaan. De avonturen die ik beleef, gesprekken of gedachtes die ik heb en de inspiratie die ik opdoe. Iets wat betekenis geeft aan mijn reizen, mijn dagelijkse leven. Meer lezen? Je vindt de blogjes bij Dear Diary. Of lees mijn vele reistips.

By Laura, november 2, 2020
1 Comment
Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

From Berlin to Bali
Welkom!
Hi, ik ben Laura en het gezicht achter From Berlin to Bali. Een creatieve plek die me helpt om te streven naar een betekenisvol en duurzaam leven. Door mij blogjes archiveer ik mijn ervaringen, de prachtige plekken waar ik ben geweest en zet ik mijn herinneringen op papier. Graag inspireer ik je om de schoonheid te zien in de dagelijkse dingen, om je heen. Dat - en meer - op From Berlin to Bali. ♥
Signature
Instagram API currently not available.